Het wordt tijd dat ik niet meer laf ben…

Notre vie est un voyage
Dans l’hiver en dans la Nuit,
Nous cherchons notre passage
Dans le Ciel oú rien ne luit.
(Lied van de Zwitserse Garde, 1793 en motto van Céline’s Voyage au bout de la Nuit, 1932)

Jeetje, ik wil heel veel opschrijven en weet nu echt niet waar te beginnen. Dit blog ben ik begonnen vanuit de onbedwingbare behoefte tot verantwoording. Ik vind namelijk dat mensen recht hebben op mijn ongecensureerde en langdradige overpeinzingen op het moment dat ik meen een volksvertegenwoordiger te kunnen zijn. Ik merk nu ook dat het een reactie is geweest op een leemte.

En nu na een paar maanden vallen er kwartjes. Ik heb de grootste lol in de politieke arena van het gemeentehuis van Tilburg dat voor lokale democratie door moet gaan. Maar ben ook echt gefrustreerd. Er mist iets in Tilburg. Er is een verstikkende leegte, een benauwende leemte, een adembenemende nietsigheid. Juist daar in die gemeenteraadszaal.

En dan spreek ik niet over de inzet van de raadsleden, alhoewel daar nog wel kruiwagens met peper naar binnen mogen worden gesjouwd en meters mantels der liefde in brand gestoken. En dat kan je dan als een soort van Don Quichote wel in die gemeenteraadszaal zeggen, maar wat als die woorden vervolgens verdampen, vervormen en verwateren? Wat dan? En waarom gebeurt dat?

Tja, daar heb ik afgelopen maanden natuurlijk al weleens wat over getypt hier in dit privéhoekje van mij. Hier, en hier bijvoorbeeld. Want in mijn ogen missen we zoiets elementairs als vrije pers. En ik kom erachter dat ik dat altijd al heb gevonden. Want was dat niet mijn belangrijkste argument om zelf geen journalist te worden? De volksvernakkelarij, de vermeende objectiviteit, het journaille dat kritisch verwart met afzeiken, dat progressief verwart met sociaal-democratisch en journalisten die menen dat zij informatie kunnen negeren, gewoon omdat toch niemand dat belangrijk vindt? Of nog erger, omdat lezers het toch niet begrijpen of nog, nog erger, omdat adverteerders er niet op zitten te wachten. En intussen het volk massaal voor de gek houden. Wat is er gebeurd met ethiek, de waakhondfunctie en beroepseer? Verkwanseld in de nieuwe zuilen van aandeelhoudersbelangen, salariszekerheid en efficiënte bedrijfsvoering. Met als resultaat dat de lokale democratie in Tilburg het al bijna 10 jaar stelt met dezelfde journalist, die opgevreten wordt door een overmacht aan voorlichters en de druk om iedere dag nieuwe millimeters te produceren. Zelfs als hij zou willen, ontbeert hem de tijd en ruimte om afstand te nemen van de waan van de dag. Het resultaat. Goh, lees deze dan nog maar een keer…

En dan zit je in die debatarena, en mag je op basis van argumenten proberen je mandaat en vertrouwen te verzilveren. Ja dan voel je pas echt hoe belangrijk het is voor een democratie als zij wordt gecontroleerd door een vrije pers. Een pers die zich beschermd voelt in haar vrijheid, die haar bronnen beschermd weet, een bescherming die overigens in Nederland nog steeds niet bij wet is geregeld. Ik had niet eens bedacht dat dit NIET geregeld was, onwaarschijnlijk. Weer een bericht dat mijn ontluikende gedachten kracht bijzette.

Want zoals ik vanaf 2 februari niet meer kon zwijgen, zo ben ik vanaf vandaag geen politicus meer. 
Ik wil het wel zijn, maar ik kan het niet zijn.

Ik kan niet functioneren in een omgeving waar ik vrijwel honderd procent zeker weet dat de effecten van mijn inspanningen die omgeving ook niet overstijgen. Wat heb ik aan een scherp debat als de merites ervan de krant niet halen? En natuurlijk schiet je niet altijd raak en heeft iedere journalist een eigenstandige verantwoordelijkheid, en natuurlijk bepaalt de politiek de maatschappelijke agenda niet. Maar potverdorie, wat moet je als de gehele volksvertegenwoordiging niet zichtbaar is. Niet zichtbaar op ambitie en keuzes. Wel op snelle, opportunistische flitsen. Zo weet je als burger nooit wat een raadslid denkt, met welke vraagstukken hij of zij worstelt. Je leest overigens wel wanneer ze ruzie hebben, een blote vrouw beschilderen of een rondje over de kermis lopen. Dat wel. Ik vraag mij dan af welke bijdrage het Brabants Kwatsblad wil leveren aan het maatschappelijk debat, welke waakhondfunctie zij ermee vervullen en zelfs welke nieuwswaarde het heeft. Ja, het leest makkelijk weg, iedereen kan er iets van vinden en vooral: het ondermijnt stelselmatig het vertrouwen in de lokale democratie. En weet je wat, ik durf na een aantal maanden te stellen dat onze volksvertegenwoordigers dat niet verdienen.

Natuurlijk zit de raadszaal vol met opportunisten en ambtenaren, maar er wordt wel gewerkt en nagedacht en oprecht iets geprobeerd. En ja, er wordt ook voorgesorteerd op de mogelijke redactionele weergave door het Kwatsblad. En dat is pervers! Want dan spreken volksvertegenwoordigers dus wel met een last, de last van de angst om onzichtbaar te blijven of geframed. In feite zijn dan de machten niet meer in balans. Ik kan daar slecht mee omgaan. En zie dat ook anderen daar slecht mee omgaan, het werkt opportunistische, angstige en stiekeme reacties in de hand aan mensen en opvattingen die niet binnen de zelfverklaarde zelfcensuur passen. Het beknot vrijheid van denken.

Dat behoeft een eigen waakhond. Misschien wel honderd, om de informatie te laten stromen, om volksvertegenwoordigers uit te dagen verder dan hun privéwerkelijkheid te kijken, om burgers invloed te geven, om het democratisch mandaat weer te laten groeien. Zodat de politiek weer spreekt namens een meerderheid van de stemgerechtigden…en burgers, politici en buitenlui zich ook weer vrij voelen om uit het hart, zonder angst en last te spreken. Om vrij te denken, je ruimte nemen, zoals we eigenlijk ook nastreven met de Lijst Smolders. Een vrijheid van denken en handelen waardoor je geprikkeld wordt je eigen verantwoordelijkheid te nemen. En dan moet je soms ook ergens afscheid van nemen.

Dus ik stop ermee, met die volksvertegenwoordiging. Mijn nieuwe pad is onverenigbaar met het pad van een volksvertegenwoordiger. Sommige combinaties van rollen gaan gewoon niet samen in de praktijk en dat moet je ook gewoon niet willen. Ik ga waken over de vrijheid van het spreken, loquendi libertatem custodiamus. Ik wil dat Tilburgers meer, bredere en diepgaandere informatie over hun stad krijgen, hun bestuurders, de structuren, de impact van besluiten die anderen over de stad nemen, in Den Bosch-Den Haag-Brussel-weetikveelwaar, meningen, andere meningen, nog meer meningen en feiten, ongewogen feiten, onbehandelde feiten. Ik wil dat Tilburgers weer met net zoveel passie hun invloed gaan gebruiken als de passie die er is voor de geschiedenis en verhalen van de stad. Ik denk dat daar verbinding, informatie en debat voor nodig is en kennis, veel kennis. Over nu en vroeger, over wij en zij en ons. En vooral meer vrijheid van denken. Ik ga Tilburg en haar publieke domein dus absoluut niet verlaten. Mijn passie om de stad in haar recht en kracht te krijgen is misschien wel verhevigd. Ik ga gewoon een ander pad bewandelen. Een pad waar ik in 1992 met open ogen afscheid van heb genomen, omdat ik niet wilde bijdragen aan de volksvernakkelarij die veel gevestigde journalistiek in mijn ogen is. Het wordt tijd dat ik niet meer laf ben, maar er mijn eigen draai aan ga geven. Het is tijd voor een intellectueel reveil, au bout de la nuit…

waarheid
Dit krantje bewaak ik met mijn leven, vond het ooit in een Duitse gedichtenbundel uit 1914 van mijn oma met de mooie titel: Wir Sind…

 

Advertenties

11 gedachtes over “Het wordt tijd dat ik niet meer laf ben…

  1. Mooi stuk !
    Het ga je goed en ik zal je inbreng missen

    Dank voor de prettige intensieve samenwerking de afgelopen tijd.

    Ik zal je blijven volgen.

    Gr.

    Peter van den Hoven

  2. Lieve Suzan, ik begrijp je als geen ander en heb veel respect voor je besluit en voor jou als mens. We hebben vaak en veel met elkaar gesproken en die gesprekken waren heel bijzonder.
    Ik ben ervan overtuigd dat we dit niet als een verlies moeten zien omdat jouw talenten als journalist harder nodig zijn voor onze mooie stad Tilburg.
    Heel veel succes!

    Groetjes Hans Smolders

  3. Susan,

    Mooi stuk!
    Of ik met alles eens ben is niet relevant.
    Ik respecteer je keuze en wens je veel succes in je nobel streven.

    Het gaat je goed en
    misschien komen we elkaar nog tegen.

    Groeten,

    Hans van de Sanden
    OPA Tilburg

  4. Hoi Suzan,
    jammer dat je gaat, ik zal je felheid en gedrevenheid bij het debat in de raadszaal tijdens de commissievergaderingen missen. Veel succes met schrijven.

    Groetjes Ron Antens

  5. Ha Suzan,

    Wat jammer, maar ook: wat goed! Ik hoop van harte dat je de goede weg hebt gekozen, en dat je lukt wat je voor ogen hebt. Ik ben heel benieuwd en wens je alle succes!

    Groetjes,

    Anneke Dunning

  6. Misschien voor jou uit ‘ verdachte’ hoek een reactie. Ik respecteer iedere keuze die iemand vanuit overtuiging maakt. Het is alleen jammer dat je deze vanuit een negatieve invalshoek ‘ moet ‘ maken. Zo te lezen heb je die overtuiging en dat getuigd weer van moed om dan alsnog deze keuze te maken. Het leven bestaat uit keuzes maken, soms vallen ze goed uit, soms minder goed. Ik wens je succes met het verwezenlijken van deze keuze. Cecile van Berkel, CDA raadslid.

  7. Hoi Suzan, Ik zie nu pas het bericht over je afscheid. Jammer! Ik heb je inhoud en inbreng gewaardeerd. Soms scherp in debat, uit overtuiging, en daarbuiten was ruimte voor een inhoudelijk en informeel gesprek. Bedankt voor de samenwerking en succes in je nieuwe toekomst!

    Groet,

    Bram Keijsers
    Raadslid D66

  8. Hi Suzan

    Het woord LEF komt uit het hebreeuws en zegt iets over je hart laten spreken. Je hebt je hart laten spreken. En ik wens je heel veel succes in de volgende uitdagingen waarin je je hart kunt blijven volgen.

    We komen elkaar zeker nog tegen.

    Jan Stoop
    Raadslid D66

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s