Brief aan Z., over liefde en angst

rosa_Snhewitcheen_0Lieve broeder Z., aan wie ik zoveel dank verschuldigd ben, en met wie ik de afgelopen weken wil afsluiten. Aan mijn broeder, die ik nooit in levende lijve heb ontmoet, maar die in de heilige maand van 2015 zijn hand naar me uitstak en die ik na lang twijfelen, trekken en duwen eindelijk aannam. We gingen samen op zoek naar de betekenis van ‘de grot’, the cave, al-kafh. En waar ik vanaf dat moment een enorme transformatie heb doorgaan. Een transformatie die zich weliswaar al sinds 2013 opdringt, en ook nog lang niet is voltooid. Z., jij hebt me wel over een kruispunt heen geholpen en me nieuwe deuren van kennis getoond. Alhamdulilahi Rabbil Aalamien. Met deze brief wil ik je danken en groeten.

al-haqq-gruenPrecies een jaar geleden zette ik ook al zo’n stap van oprechtheid. Toen kon ik niet meer gewetensvol én actief pogen een intellectueel reveil aan te jagen én actief verantwoordelijkheid dragen in onze lokale politieke arena. Of deze stap effectief en succesvol is geweest, laat ik graag aan de beoordeling van anderen over, of misschien laat ik dat oordeel zelfs het liefst aan de tijd. Maar ik ben helderder geworden. Een aantal momenten in onze geschiedenis en actualiteiten hebben me daar gebracht. En zoals je achter me stond op de naamdag van Johannes de Doper toen ik in alle anonimiteit heb getuigd, Z. Zo wil ik nu, precies een maan later, over deze reis hier in alle openheid getuigen. Voor wat het waard is, omdat het mijn verhaal is, omdat deze plek daar speciaal voor is, omdat ik die onbedwingbare behoefte steeds voel om mij te verklaren. Dus doe ik dat ook maar. En omdat politiek en publiek optreden en persoon niet gescheiden kunnen  worden. En ook niet de persoon en zijn fundament. Jij hebt me geholpen bij het verstevigen van dat fundament, een onwrikbare hoeksteen heb ik neergelegd samen met jou.

catharsMais, aprets sept cents ans, verdéjo lé laurier. In de geschiedenis van de Catharen ligt misschien wel het graniet waar mijn hoeksteen van is gemaakt. Al lang, heel lang, misschien wel sinds mijn jongste jaren, voel ik mij verwant met Moeder Maria en met Maria Magdalena. Als kind speelde ik graag dat ik Maria was, bij mijn oma thuis, nam ik het beeld van Moeder Maria mee naar bed. Hier in Tilburg word ik omringd met beelden die op Maria lijken, maar het vaak niet zijn. Gebouwd op de tempel van Ba’al, met in haar schoot de zwarte Madonna, kwamen hier de Norbertijnen, zij brachten ons een gekroonde Maria, zoals we haar ook kennen als het vrijheidsbeeld in New York, Isis in Egypte en Semiramis, de moeder-vrouw van de vader-zoon Nimrod. Nimrod en Semiramis, koning en koningin van Babel waar het Gouden Kalf werd vereerd. Het koninkrijk waar Abraham vertrok op zoek naar het beloofde land. Hoe anders is de Maria die ik ken uit mijn hart en verbeelding, uit de verhalen van Massada en de Essenen. Een Maria van zuivere liefde. Uit de overlevering van de Catharen, die leefden in de grotten van de Pays d’Oc en die niet geloofden dat Christus was gestorven. En die op een dag in 1244 tot op de laatste man en vrouw werden verbrand op een enorme brandstapel, in Montségur, vanwege dat geloof. En waar in dat vuur de voorspelling werd gedaan dat na 700 jaar de laurier, de waarheid, weer zou bloeien. In 1944 werden de Naq Hamadi geschriften gevonden, met onder andere de apocriefen van Johannes én het evangelie van Maria Magdalena. Geschriften die mij dierbaar zijn in het leven. Die mijn geest en ziel helpen slijpen en me leiden. Soms raak ik zo vervuld van dankbaarheid in deze tijd van waarheid te mogen leven.

10550865_1487233504848219_1844145305201072711_nEen tijd die ook zoveel bloedvergieten kent. Zoals een andere geschiedenis waar ik mij verwant mee voel, met wie ik mijn hart deel. De mensen van Zoroaster, de Yezidi. Ook mensen die leven op het steen, in grotten, met die Ene, met Allah, de Schepper in hun hart. Die weten dat in onze gedeelde geschiedenis een patroon van versluiering, leugens, halve waarheden en bedrog is terug te vinden. De eeuwige strijd tussen angst en liefde. Het was de jacht op hun levens die mij de ogen voor het eerst een beetje deed openen over de Isis die we nu kennen. Niet de valse Maria, maar de valse moslimterreur. Waar een geloof van liefde wordt misbruikt voor angst. Waar ik de stijl van Nimrod herken, waar ineens het boek van Christus zo concreet wordt. WeAreN schalde het door de social-mediastraten. En een gewaardeerde vriendin uit Iran kon me troosten met haar wijze woorden: laat het niet voor niets zijn dat de Yezidi nu hetzelfde lot beschoren is als de Catharen, laat dat onze les en opdracht zijn. En sindsdien ben ik serieuzer op zoek gegaan naar Universele Waarheid, Universele wetten, de fundamenten van onze moraliteit, van onze ordening. En mijn conclusies zijn soms niet fraai. Want onze geschiedenis kent geen geheimen, geen enkele waarheid is verborgen. Wel kent onze tijd ontelbaar veel versluieringen en worden we verblind. Verblind door angst en schoonheid.

OXI-e1435528522438En hoe wrang is het om dan afgelopen maand de Griekse tragedie te zien voltrekken. De strijd tussen de minotaurus en de Grieken. De Grieken aan wie wij zo schatplichtig zijn als het gaat om het onderhouden van onze democratische waarden en moraliteit. En waar tot mijn grote verdriet de stier nu wint. Niet de witte stier waar Europa op rijdt, maar de minotaurus, de vrucht van verraad. Waar in onze schijnbaar vrije wereld, ‘bevrijd’ van God, de rentegod nu heerst. En waar ook zo duidelijk het verschil te zien is tussen Johannes en Petrus. Het ‘vrije’ westen, dat is gebouwd op de steen van Petrus, het Vaticaan. Petrus, die drie keer Jezus heeft verraden. Petrus die een kerk stichtte die tegen mensen zei: via mij alleen kan je bij God komen. En Johannes met zijn zeven kerken van Azië, waaruit ook de Bogomielen en Catharen voortkwamen. Die op het eiland Patmos in Griekenland nog zijn geschiedenis heeft staan. Die een geloof van liefde predikt, rechtstreeks tussen God en je eigen hart. Zonder priesters, zonder kerken, zonder het oordeel van medemensen. Op Patmos, waar de geestelijken in grotten vasten en bidden voor onze vrede, ook het eiland van Artemis, de godin van de maan, kuisheid en de jacht. En laat nu uitgerekend dat Griekenland verraden zijn door ons Europa, door onder andere ‘mijn’ Nederlandse regering. Afgelopen woensdag ging ik er nog de straten voor op, om te constateren dat heel veel mensen zich van dit verschil tussen angst en liefde niet bewust zijn. Het verschil niet kennen tussen de ene en de andere stier, tussen de definitie van ‘je bent als God’ of ‘je bent van God’. Dat stemde mij verdrietig. Waarom is God zo snel uit onze harten verdwenen de afgelopen 200 jaar? Waarom is de relatie tussen mensen en God zo ‘bijgesteld’ door de Rooms-Katholieke kerk de afgelopen 2000 jaar? De reden waarom het nooit mijn God kon zijn.

glastonburylabyrinthTot jij me de Quran liet lezen Z., Al-Kafh om precies te zijn. Alhoewel, ik las die eerste avond dat wij samen begonnen, de hele Quran in één ruk uit. Daar was mijn grot van bezinning, hier herkende ik mijn God, mijn universele vriend en vertrouwen en waarheid. De Maat van Mozes, de Liefde van Christus, de wetten van oorzaak en gevolg, de zeven hermetische principes van het leven, en de innerlijke weg die ik zo zocht. Het gezonde verstand bijvoorbeeld uit An-Nahl, de door mij zo gewenste principes van rentmeesterschap en persoonlijke autonomie. Niemand anders dan Allah regeert of oordeelt de mens. De puurheid van gedachten betekenen immers niets zonder de puurheid van gedrag. De weg van wetenschap en God in één hand. En zo herkende ik weer de hand van Nimrod in onze wereld zoals wij die nu beleven, zelfs ik had de Quran niet eerder ‘durven’ lezen… Ik herkende de demonisering van het vrije denken. De versluiering van waarheden, overal die wetenschap zonder God; onze politiek die de rentegod dient. En ik herken de hand van Nimrod in onze medemensen die zich zo vaak niet bewust zijn van hun fundament. De basis van hun denken en handelen. Die verstrikt zijn geraakt in het labyrinth van hun eigen rationaliteit. Waardoor de goede bedoelingen zo vaak stranden in perverse effecten. Of het nu opzet is of onwetendheid, eigenlijk doet dat er niet zoveel toe, want het effect voor haar of zijn medemens of omgeving verandert daar niet door. De consequenties blijven hetzelfde.

Gnosis-twee-natuurorden-tweevoudige-mens-pad-van-transfiguratieEn zo ben ik tot de kern van mijn verdriet gekomen. En dus ook tot de kern van mijn weg. Het opnieuw vinden van mijn weg in het samenleven met de Schepper. In vrijheid en liefde. In zuiverheid van gedachten en gedrag. Zonder angst, vol overgave. En daar ben ik nog lang niet. Maar ontdekken waar mijn frustraties en boosheid vandaan komen, waarom ik soms zo enorm teleurgesteld kan zijn in mijn wereld; dezelfde wereld die tegelijkertijd zo enorm mooi en prachtig is. Waar de natuur en de geschiedenis en de sterren je zo kunnen vervullen met dankbaarheid, met de liefde die je voelt van en voor je kinderen en je medemensen; deze ontdekking aanvaard ik als een waar Godsgeschenk. En ik heb geleerd te zien, dat waar het slechte is, kan ik ook het goede vinden. Het is mijn keuze wat ik met deze kennis doe. Het is mijn keuze of ik met liefde of angst in het hart wil leven. En mijn hart schreeuwt om liefde. “Leidt ons niet in bekoring,” is wat ik vraag. En een open debat, niet alleen in mijn hart, maar ook op straat. Over de fundamenten van onze moraliteit. Op zoek naar vrijheid. Deze poort heb je voor mij een stuk verder geopend Z., mijn ogen verder geopend. Dank daarvoor! Vrede zij met je, salaam aleykoum.

 

 

 

 

Advertenties

Een gedachte over “Brief aan Z., over liefde en angst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s