Kamikazestrategie

W is de 23e letter van het alfabet, de W van wie, wat, waar, waarom en ook van waanzin, wonderen en weten. En nog veel en veel meer, alleen al over de letter W kan een boekenkast vol geschreven worden. Deze blog heet nummer 23, mijn nummer op de Lijst Smolders voor de verkiezingen van 2014. Vier jaar geleden alweer. Grote woorden voerde ik op om te verklaren. Met vuur en wanhoop stortte ik me in de strijd. Gewapend met een beetje ervaring, een pen en een makkelijke babbel.

Kamikazestrategie. Vlak voordat ik een paar dagen het klooster inga zit dat woord in mijn hoofd. Dat gebeurt wel vaker, dan loop ik rond met woorden.
Dat heeft iets met bewust onbewust of onbewust bewust te maken vertelt Carl Jung mij, of denk ik te begrijpen. Een mens kan wel denken dat ze zichzelf kan bedenken, maar uiteindelijk komt de ware geest toch naar boven drijven.

In 2013 ging het ‘mis’, toen draaide werkelijkheid en illusie zich om. Ik begin weer wat te lezen, duik in mijn echte passie: religie, esoterie, wat en waarom is de mens, wat en waarom ben ik. Ik begin aan mijn laatste betaalde baan, betaal de laatste keer hypotheek en andere rekeningen, geef de laatste keer borstvoeding, mijn schoonvader sterft, ik wandel de vallei zonder ommekeer. En dan begint de grote schoonmaak in mijn leven, in mijn ontkenning gebeurt er van alles. Ook dit blog en acties in de stad, mensen leren me kennen, het blijkt verbazingwekkend makkelijk om ‘positie’ te krijgen in de lokale politiek. Het ‘loont’, uren, dagen, maanden, jaren trekken voorbij.

In 2014 fiets ik op vrijdagavonden naar Léonie, zij heeft mij gevonden op facebook, zij weet dat ik geen rekeningen betaal, mijn inkomen van dat moment dekt de vaste lasten niet meer. Meer dan duizend sollicitatiebrieven zijn dan al verstuurd. Twee keer ga ik op gesprek, het zijn interviews naar de reden waarom ik kies voor een rol in de lokale politiek onder de vlag van Hans Smolders… Gelukkig mag ik op vrijdagavonden een tas groenten ophalen bij Léonie van Baast. Die winter geeft zij mijn gezin te eten. Ik loop buiten te protesteren tegen de wereld en thuis is mijn man met drie kinderen, heeft net zijn vader begraven, ziet zijn waarheden afbrokkelen en zit gevangen in een eigen gedachtecirkel. Brieven, deur en gordijnen blijven dicht; het gedachtenstof stapelt zich letterlijk op.

Ondertussen bedenk ik samen met Anton Dautzenberg en de Weemoedbende een stichting om meer verhaal en journalistiek in de stad te kunnen ‘organiseren’. Ik denk dat dat moet ofzo, ik fantaseer dat het kan uitgroeien tot een uitgeverij, een plek voor vrijdenken, ik denk mezelf rijk. En weer verbazingwekkend gemakkelijk komen er veel mensen naar een mooie avond in november. Met 0 euro georganiseerd, ik trek een groot krediet op relaties zoals dat wordt gezegd. Ik ga me steeds ‘viezer’ en vooral ‘nep’ voelen. Het gaat allemaal nergens over, één grote facade.
Jamie belt steeds vaker aan, ze is ook een vriendin van de overbuurvrouw, in gedachten noem ik haar een gier, regelmatig sta ik als een viswijf haar uit te schelden.

Kerst 2015 belt Jamie weer aan, nu komt ze beslag leggen. Tot aan de ijskast. Op dit moment denk ik, misschien hadden we het moeten laten gebeuren. Maar daar kiezen we niet voor. Laatste kamikazegreep, een greep uit de kas bij de familie, Zoals gewoonlijk…als het niet meer lukt. En het lukt allang niet meer, maar om één of andere reden komen W en ik nergens toe, we draaien rond in onze eigen spinsels.

Saturnus heft zijn zeis, zo ben ik het gaan noemen. Het kerstdiner belandt op de grond, tegen de muur en in de prullenbak. Dat is lang geleden, eten tegen de muur denk ik nog. Dan gaat alles schuiven. Vanaf dat moment kom ik in een realiteit waar tijd geen vat meer op heeft; grenzen tussen leven en dood vervagen, onbewust en bewust gaan met elkaar in wisselwerking. Magisch, manisch, het doet er niet toe. De afgelopen drie dagen was ik bij de Clarissen in Megen om een beetje boven water te komen. Bijna twee jaar alweer zit ik diep onder water. Als ik terug op m’n kamer kom in Tilburg, geeft Marijke me een stapeltje brieven, ik woon er pas net en moet morgen alweer weg van mezelf, ze zijn snel… Donderdag wil Jamie weer komen.

Advertenties